Zadośćuczynienie jest jednorazowym świadczeniem pieniężnym, mającym na celu złagodzenie cierpień fizycznych i psychicznych osoby poszkodowanej. W polskim porządku prawnym tego typu roszczenia są realizowane głównie poprzez art. 445 §1 k.c. w związku z art. 444 K.c., ale również należy pamiętać o art. 448 k.c. w związku z art. 24 §1 k.c. Ustalanie wysokości zadośćuczynienia w każdym przypadku powinno być indywidualne, jednakże są pewne wypracowane przez orzecznictwo Sądu Najwyższego kryteria, którymi każdorazowo powinien kierować się zakład ubezpieczeń lub sąd powszechny. Według orzecznictwa SN powinny być uwzględnione wszelkie zachodzące okoliczności, mające wpływ na rozmiar doznanej szkody niemajątkowej a zwłaszcza stopień i czas trwania cierpień fizycznych i psychicznych (pobyty w szpitalach, bolesność zabiegów, dokonywane operacje, leczenie sanatoryjne itp.), trwałość skutków wypadku (kalectwo, oszpecenie, bezradność życiowa, poczucie nieprzydatności), prognozy na przyszłość (polepszenie lub pogorszenie się stanu zdrowia), wiek poszkodowanego (zwykle kalectwo dla dziecka jest większą krzywdą), niemożność prowadzenia normalnego życia, w tym zawodowego, uprawiania np. sportów, zawarcia związku małżeńskiego, posiadania dzieci, utratę kontaktów towarzyskich itp.